لیلی ِ گمنام  

من خیلی اوقات توی حرف زدن با طرف مقابلم دچار وسواس میشم ، یعنی می ترسم نکنه حرفی بزنم که طرف بد برداشت بکنه و سوء تفاهم بشه ...
اصولاً آدم کم حرفی هستم ولی همیشه پیش اومده وقتی حرفی خارج از ضرورت زدم پشیمون شدم و خودم رو شماتت کردم !
یا اینکه چون اهل شوخی کردن نیستم یه بار هم که پیش بیاد با کسی شوخی کنم طرف باور نمیکنه شوخی بود و ....!
همه ی اینها رو میدونم اما دیشب واقعا شوکه شدم وقتی بهترین دوستم از شوخی من ناراحت شد ، اونم کی ؟ همونی که چند دقیقه پیشش بهش گفته بودم تو خیلی مثبت اندیش هستی و اصلا به جنبه های دیگه قضیه نگاه نمیکنی !
از یه طرف هم واقعا ناراحت شدم که با وجود اینکه فکر می کنیم انقدر صمیمی هستیم واقعاً از ته دل به هم اطمینان نداریم !
یه جورهایی شدیداً بهم برخورده ، میدونم اونم احساس متقابلی داره و دلخوره ..... گرچه حالا بارها بخواد بهم بگه دلخور نشده و نیست و نخواهد بود ولی کاملاً مشخص بود !

چیزهایی که باید یادم بمونه :

* به غیر از جمع خانواده ام خنده و شوخی و پرحرفی ممنوع !

* هیچکس از کم حرفی ضرری ندیده ، اما از پرحرفی چرا ! زبان توی سرنوشت انسان خیلی میتونه دخیل باشه ، یه کتاب به همین عنوان توی کتابخونه مون داریم.

اینا رو خیلی به خودم تذکر میدم ولی هرچند وقت یکبار یادم میره .

+ این پست رو با یه حال خیلی بدی دیشب نوشتم ولی بلاگفا بازی در آورد و همه اش پرید ، دیگه حوصله نداشتم دوباره بنویسم ، الان از میزان شوکم کم شده ، سَرَم هم دیگه درد نمیکنه ، ولی همچنان غمگینم!


+ آهنگ وبلاگم رو خیـــــلی دوست دارم ، از آلبوم رگ خواب به بعد شدم طرفدار محسن یگانه ! صداش و متن ترانه هاش عالیه

+ بعدا نوشت: کاش این یه بار رو واقعاً منفی بافی کرده بودم دارم دیوونه میشم از حرفی که شنیدم اونم از زبون بهترین دوستم    چقدر عصبیم و چقدر بهم برخورده خدا میدونه ....